وحشي ̗ نجيب

 

"روسو" از نظريه پردازان بزرگ غرب مي گويد كه انسانها در وضع اوليه خود (يعني پيش از اجتماعي شدن) وحشي و در عين حال نجيب بوده اند. اين معنا كه به ظاهر پارادوكسيال است اما در شرايط فعلي جامعه ما خود را به خوبي بروز مي دهد.

يك روز يكي از دوستانم مي گفت كه چهره واقعي مردم را بايد در رانندگي آنها ديد. به نظر من هم انگار در هنگام رانندگي آن نقاب "نجيب" از چهره ها برمي افتد و صورتي وحشي (به تعبير روسو) خود را عيان مي كند.

حالا به راستي ما نجيب هستيم يا وحشي؟ و يا شايد نجيب زادگاني در هيات وحوش... نمي دانم!