چهل روز گذشت...

به بهشت نمي روم

 اگر مادرم آنجا نباشد

 

 حسين پناهي

جنگ را باور كنيم يا لاس زني هاي اقتصادي را؟

به اين خبر توجه كنيد:

"به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس صادرات آمریکا به ایران که شامل لباس زیر زنانه، اسپرم گاو، لوازم بهداشتی، و احتمالا اسلحه می شود، طی دوران ریاست جمهوری جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا بیش از ده برابر شده است...

آمار و ارقام دولت آمریکا نشان می دهند که دست کم 148 هزار دلار تسلیحات در دوران ریاست جمهوری جورج بوش به ایران فرستاده شده است. این رقم شامل 106635 دلار تفنگ، و 8760 دلار قطعات تفنگ است که در سال دوهزار و چهار به ایران منتقل شد."

اين خبر را وقتي روي بخش فارسي بي بي سي خواندم البته چندان تعجب نكردم اما با خودم گفتم كه "دچار عجب سرگيجه اي هستيم..."

عجله اي ديرهنگام

 

مجلس هشتم با چنان عجله اي فوريت لايحه افزايش مجازات "برهم زنندگان امنيت رواني" را به تصويب رساند و آن را تا "اعدام" بالا برد كه گويي با تصويب چنين لوايحي، يك شبه بازار ناامني ها و تجاوزها و بيماري هاي جنسي تعطيل شده و خاطيان از ترس به لانه هاي خود خواهند خزيد.

با اين حال اگرچه عده اي تصويب اين لايحه را به خاطر آن جرم كلي و تعريف نشده "الحاد" كه در پشت فساد و فحشاء مخفي شده و براي اولين بار در اين مصوبه گنجانده شده است، مي دانند اما بدون توجه به اين تشكيك، به نظر مي رسد كه شتاب براي مقابله با مفاسد اجتماعي و رواني ديگر خيلي دير شده و آنها كه امروز به "اعدام" مفسدان اصرار مي ورزند مي بايست آن روز كه با ايجاد محدوديت هاي نابجا، جوانان را دچار اختلال رواني كرده و بسترهاي ناهنجاري را رواج مي دادند به فكر فوريت تجديدنظر در پاره اي سياست ها مي افتادند.

بنابراين به زعم من مشكلات غيرقابل انكار موجود در جامعه، نه با مصوباتي اينچنيني كه با بازنگري در نوع مواجهه با رفتارهاي نسل جوان كاهش مي يابد اما افسوس كه پاك كردن صورت مساله اين روزها بهترين روش در برخورد با مسائل متعدد محسوب مي شود!