سلام
بالاخره ایران طرحی از غرب را پذیرفت و به نظر می رسد که همانطوری که پیش بینی می شد ، اوضاع آرام تر شود.
اما مسئله ای که به دنبال این توافق موقتی بر روی غنی سازی محدود ( شاید منظور ساخت اسباب بازی های هسته ای باشد !!! ) در حال صورت گرفتن است ، این می باشد که سرانجام بنیادگرایان هم راه و رسم دیپلماسی را پذیرفته اند ( فعلا و تا حدودی ) و این موضوع نباید موجب شود که بدنه دموکرات جامعه ایرانی بنیادگرایان را به سخره گیرد و به آنان یادآوری نماید که « ...آیا این از قرارداد ترکمن چای بدتر نیست؟...آیا محدود شدن ایران به غنی سازی تحقیقاتی و معطل ماندن انرژی هسته ای به تامین سوخت از آن سوی آبها، استیفای حق مسلم ایرانیان است؟ و ... » چراکه تحریک آنان به لج بازی دیپلماتیک راه حل درستی نیست.مسئله انرژی هسته ای مانند بحثهای حجره ای دیدگاه های افراد نسبت به دموکراسی و غیره نیست که دعواهای جناحی بربتابد.تحریک بنیادگرایان به ادامه منش رادیکالیسم دیپلماتیک می تواند فاجعه آفریند.
بنابر حدیث ارزشمند امام علی (ع) که فرمود:« انظر الا ما قال و لا تنظر الا من قال » ، می بایست از سیاست درست در عرصه خارجی حمایت کرد و نه به طعنه ، که با صداقت به نئوراست ها توصیه کرد : دو صد شعار و مرگ بر این و آن گفتن چون نیم کردار صلح خواهانه نیست...
